Page 59 - Italian-1855-New-Testamant-Gengelii-Gnomon-Novi-Testamenti-study

MATTH. I, 22. 23. 19
dociles habere debent. Hoc ad defendendos evangelistas satis est, donec quis-
piam aliunde ad auctoritatem eorum agnoscendam perducitur. Certe sinceritas
eorum hinc elucet, quod et numerum vaticiniorum de Messia, et onus adeo (dulce
illud quidem) probandi, Jesum esse Christum, quam maxime amplifìcarunt. At
Judaei ita omnia dieta, de Messia, quovis potius derivare laborant, ut mirum sit,
illos omnino credere adhuc, Messiam esse aut fore.— Sia tou xpcxpviTou, per
prophetam) Matthaeus prophetas saepissime allegat, ad ostendendum vaticinio-
rum et eventuum consensum: ceteri evangelistae id magis praesupponunt *)•
^syovTOt; dicentem constr. cum 7cpo<pv]Toi>, prophetam.e. 2, 17. Esajas non appel-
latur. veteres studiose legebant: eo minus opus erat libros aut periochas citari.
v. 23. ìò'où Vi TrapGévo; év yxGTpì zE,zi y.cd tìntoli ikov, x,al x.%kéG0UGi tò ovoy-a
aÙTOu è[X[xavouYi>) LXX. Es. 7, 14. ìSoò y\ 7cap0svo; èv yacTpl Xy^stoci uiòv, xal
jtaXscret? xtX.— L&où, ecce) Particula signo exhibendo aptissima. Es. 1. e.
—
vi
TuapOsvo;, virgo') Hebraice est Pifabyn et rttbs virginem notat, sive derives ab Db?,
ut sit, quae virum latuit, quae non est cognita viro. conf. v. 25. Lue. 1, 34.
opponuntur enim inter se uba et ?-P ut in generali significatu, Lev. 5, 3. 4. ita
in hoc speciali: sive nttby sit dottata, cujus conjugato Syrus utitur prò TJy^acsv,
Ap. 14, 18. Articulus n Vi (de quo conf. e. 18, 17. not.) ex specula divinae
praescientiae singularem demonstrandi vini habet: agitur enim de signo, et ecce
additur, et ad ipsam mox virginem sermo dirigitur, vocabis. Innuitur aliqua
Esajae tempore, quae ex virgine (de cujus foecunditate naturaliter minus con-
stabat,) mater, eaque filii, erat futura: sed eadem, ut verborum sublimitas docet,
typus erat virginis
, quae virgo Messiam peperit. Ita duplex erat signi vis , in
propinquum et in longinquum. Vid. Al. Morum. Ex prophetia sola, matris vir-
ginitas non prorsus evincitur: sed complementi ostensio jubar retro jacit super
prophetiam, ejusque sententiam patefacit.— utòv, (ilium) Messiam, cujus est
terra. Es. 8, 8.— *a>i<jou<7i, vocabunt) Hebr. et LXX. vocabis , scil. tu , virgo,
mater. vocabis, exstat jamv. 21. ad Josephum: unde nunc substituitur, vocabunt,
scil. omnes, deinceps. 'Angelus ad Mariani: Dominus TECUM, Lue. 1, 28: at
non parentum alteruter, sed omnes, qui vocant, NOBISCUM ajunt. Conf. ibid.
v. 54. Singularem attentionein merenlur ea verba , in quibus scriptores N. T. a
LXX int. vel etiam ab hebraeo sermone differunt.— tò ovojjloc, nomen) Non in-
nuitur nomen totidem literis in circumeisione datum, sed tamen nomen verum,
coli. Es. 9, 5. imo etiam proprium
, quo £a parentibus quoque) vocatur, coli.
Es. 8, 8. et vel maxime proprium, quatenus synonymon est nominis Jesu. conf.
exemplum synonymorum ad. v. 8. Revera multi fidelium Emmanuel appellant
Salvatorem, tanquam nomine aliquo proprio: quanquam ex parte Jesu minus
convenisset, appellare se NOBIScum Deus.—
o sgti (/.eOsp[/.y|vsuó|/.svov
, f/.s(T
Viacov ó Osò;, quod est, si interpreteris, Nobiscum Deus). Haec hebraici no-
minis interpretatio indicai, Matthaeum graece scripsisse. Tales interpretatio-
nes, hebraicis vocabulis adjectae, docent, scriptores N. T. non absolute requi-
rere, ut lector Scripturae sacrae sit hebraeae linguae peritus. Verbo ^sOspjxYi-
vsugou utitur etiam Siracides in praef. Nomen, Nobiscum Deus, per se, quate-
nus enunciationem integrarci irccludit, non est nomen divinum: (vid. Hiller.
Onom. p. 848.) ideo etiam puero Esajae tempore nato inditum est: eademque
ratio est nominis Jesu. sed quo sensu proprie Christo utrumque competit, 6sàv-
SpwTuov denotai, nam unio utriusque in ilio naturae est fundamentum unionis
1) Ea nimirum dieta, quae ipse Dominus allegavit, annotarunt quandoque Marcus et
Lucas
; sed sua ipsi sponte parcius provocarunt ad V. T.
, quoniam lectores praevidebant in
fide Christiana jamjamque stabilitos. Johannes denique unum alterumque vaticinium ejusque
complementum postliminio adjecit. Harm. p. 49.
2*